Չորս տարեկան Մարիամիկը փորձում է բռնել, մոմի դողացող լույսի հետևանքով առաջացած իր իսկ ստվերը, նա երբեք էլ չի բռնի, բայց նա դեռ չգիտի դրա մասին ու հիմա հոգնած քնում է, խոստանալով ինքն իրեն, որ կբռնի ստվերը վաղը:
Իսկ մինչ այդ , նույն այդ հոսանքազրկված շենքի բակում անհայտ ցեղից ծնված անանուն շունը վազում է իր իսկ պոչի հետևից ու արդեն պտտվում է քսանութերորդ պտույտը, բայց աղբանոցային դժվար կյանքից ձանձրացած, երկարաոտ կատուն շեղում է նրան, ու նա նետվում է կատվի հետևից, խոստանալով ինքն իրեն, որ կբռնի իր պոչը վաղը, չկռահելով, որ իր պոչը չափազանց կարճ է, և վազելով հասնում է կողքի բակ, որտեղ կարմիր վարդեր են ծաղկում ու ես ժպտերես նայում եմ նրանց, նկատելով իմ հայացքը նրանք չեն բացվում թանկացնելով իրենց և պատճառաբանելով , թե հիմա երեկո է ու արև չկա, ինչպիսի հիմարություն, ինձ համար կարելի էր անել բացառություն և բացվել առանց արևի, ես ընդհանրապես անտարբեր եմ ծաղիկներին , իսկ իրանց սիրեցի: Որոշում եմ գալ վաղը, ու մտքովս էլ չի անցնում, որ վաղը ես նրանց կմոռանամ:
Բայց սիրահարներ Արամը ու Անահիտը չեն ցանկանում դեռ տուն գնալ, այլ սիրահարների այգու փոքրիկ լճակի մեջ փորձում են շոյել մեկը մյուսի պատկերը , բայց ջրին դիպչելուն պես պատկերները անհետանում են: Նրանք երբեք էլ չեն կարողանա շոյել իրենց արտացոլանքները ու չնայած նրանք դա լավ գիտեն որոշում են գալ վաղը ու նորից փորձել:
Մենք բոլորս էլ սպասում էինք վաղվան, միշտ ենք սպասում վաղվան դնելով դրա մեջ այն ամենը ինչ չունենք այսօր:
Իսկ այդ վաղը հմտորեն փախչում է մեզանից, ամեն անգամ փոխվելով այսօրվա:
Իսկ մինչ այդ , նույն այդ հոսանքազրկված շենքի բակում անհայտ ցեղից ծնված անանուն շունը վազում է իր իսկ պոչի հետևից ու արդեն պտտվում է քսանութերորդ պտույտը, բայց աղբանոցային դժվար կյանքից ձանձրացած, երկարաոտ կատուն շեղում է նրան, ու նա նետվում է կատվի հետևից, խոստանալով ինքն իրեն, որ կբռնի իր պոչը վաղը, չկռահելով, որ իր պոչը չափազանց կարճ է, և վազելով հասնում է կողքի բակ, որտեղ կարմիր վարդեր են ծաղկում ու ես ժպտերես նայում եմ նրանց, նկատելով իմ հայացքը նրանք չեն բացվում թանկացնելով իրենց և պատճառաբանելով , թե հիմա երեկո է ու արև չկա, ինչպիսի հիմարություն, ինձ համար կարելի էր անել բացառություն և բացվել առանց արևի, ես ընդհանրապես անտարբեր եմ ծաղիկներին , իսկ իրանց սիրեցի: Որոշում եմ գալ վաղը, ու մտքովս էլ չի անցնում, որ վաղը ես նրանց կմոռանամ:Բայց սիրահարներ Արամը ու Անահիտը չեն ցանկանում դեռ տուն գնալ, այլ սիրահարների այգու փոքրիկ լճակի մեջ փորձում են շոյել մեկը մյուսի պատկերը , բայց ջրին դիպչելուն պես պատկերները անհետանում են: Նրանք երբեք էլ չեն կարողանա շոյել իրենց արտացոլանքները ու չնայած նրանք դա լավ գիտեն որոշում են գալ վաղը ու նորից փորձել:
Մենք բոլորս էլ սպասում էինք վաղվան, միշտ ենք սպասում վաղվան դնելով դրա մեջ այն ամենը ինչ չունենք այսօր:
Իսկ այդ վաղը հմտորեն փախչում է մեզանից, ամեն անգամ փոխվելով այսօրվա:
